خاطره ها نمی میرند

/**/تا نگاهم عشق بازی را بلد نیستسهم من جز قصه هایی تلخ و بد نیسترفته ای اما دلت با این بدیهاتا هنوزم توی درس عشق رد نیستباز ابری شد دلم از درد دوریروز و شب ها اشکهایم را عدد نیستتو شدی دریا دلم شد قایقی بازبا تو این دل در هراس از جزر و مد نیستقاب خالی روی دیواری شدم منگر که بر گردی به پیشم راه سد نیست خاطره ها نمی میرند...

می خواهم دوباره بنویسم

از تو

از عشقی که ساده پرپر شد

از روزهایی که بهاری بودیم

سرسبز و بی انتها

و پر از رویاهای شیرین

می خواهم دوباره بنویسم

شاید این بار خدا

شاید این بار قسمت

شاید این بار تقدیر...

شاید این بار سرنوشت جور دیگری باشد...

خاطره ها نمی میرند...

پیکر خلیل عمرانی از وزارت آموزش و پرورش و حوزهی هنری برای خاکسپاری در زادگاه این شاعر آیینی در دیّر استان بوشهر تشییع شد...قطعه شعري از او مي خوانيم:چندي است کوچه راوي باران نمي شود آيينه عبور شهيدان نمي شود ما نيز در خجالت خود زنگ مي زنيم تيغي که مي گدازد و عريان نمي شود ديگر براي عرش کبوتر نمي برند پروازهاي معجزه آسان نمي شود ديگر بس است دم زدن از عاشقي بس است اين دم براي سفره ما نان نمي شود در سايه غرور دو رکعت نماز رنگ دل هايمان ابوذر و سلمان نمي شود يا رب چه آفتي است که سوگندهايمان از خوردن حرام پشيمان نمي شود"روحش شاد" خاطره ها نمی میرند...

همه ی آرزوهایم

قاصدکی شد و رفت...

رفت تا آرزوی دیگران باشد

رفت تا دوباره دیدنش رویای من شود

رفت تا همیشه بسوزم

در آتش جهنمی

که هنوز نیامده...

خاطره ها نمی میرند...

1)پنجره ایباز می شودرو به سکوت و تنهایی منهمان پنجره ای کهروزگاریتو را شاد در آن می دیدمو تودیگر نیستی و من هم...وکاغذهایی که پاره می شوند...2) قصه ی من و تو راهمه سپیدارهای لب جومی دانندو همهگنجشک های لب بام از بر دارندقصه ی من و توقصه ی روزهاییست کهعاشقانه سپری شدو بی رحمانهزیر لگدهای زمان پژمردقصه ی من و تو قصه ی همه غصه های عالم است... خاطره ها نمی میرند...

من تو را می فهمم

دردت را

هجوم اشک های سردت را

و یاری

مردمان مردت را...

سرزمین من

دوباره آغاز کن

دوباره نغمه ی شادی ساز کن

گر چه قامتت شکسته

دستهایت پینه بسته

ولی با همین نگاههای خسته

دوباره پرواز کن

دوباره پرواز کن...

خاطره ها نمی میرند...

دوستت داشتم

دوستت دارم...

اما نمی دانم چه کسی گفت

دیگر او را نمی بینی

تا آخرین روز دنیا...

راست می گفت...

دیگر چشمهایت از آن من نیستند

و دستهایت

بوی شقایق های وحشی نمی دهند

وقتی تو با من نیستی

تمام غصه های دنیا با من است...

خاطره ها نمی میرند...

تا خزان آمد به مهمانی باغ

باغ قلبم شد پر از اسم کلاغ

باز گم شد آرزوها توی باد

ماند در شب بی تو ،راهی بی چراغ

هر گلی خشکید در دست خزان

توی هر چشمه فتاده عکس زاغ

میل رفتن داشت قلبم مثل رود

میل رفتن از کویر سخت و داغ

کس نشد همراه من در این سفر

غم گرفته باز از قلبم سراغ

می روم در جستجویت تا افق

تا شود با تو بهاری قلب باغ

خاطره ها نمی میرند...

بهار که بیاید

دوباره دستانت را می گیرم

و صدای نفسهایت در گوشم ترانه ی محبت می خواند

بهار که بیاید دوباره گلهای وحشی در باد می رقصند

و تو مثل سابق می خندی...

من هر روز یادت را بغل می کنم،می بوسم

بهار که بیاید تو هم می آیی...

خاطره ها نمی میرند...